Bianca

Bio Bianca

“Wist je dat er hier meer dan 104 talen gesproken worden?”, vertelde de oudere man met de warme glimlach. Nee, dat wist ik niet. Toen nog niet. Maar ik was altijd al aangetrokken door de grootstad en in Brussel het typisch broeierig creatieve en de smeltkroes van culturen.

Na m’n studies Vertaler-Tolk voelde ik een echte coup de foudre toen ik hier begon te wonen, uit te gaan, vrienden en vriendinnen te maken. Ik groeide nochtans op in Middelburg, een klein dorpje in de buurt van Maldegem, nauwelijks 600 man groot, zelfs geen bakker in de buurt. Dat kun je je in Brussel niet inbeelden. Ik heb fijne jeugdherinneringen aan Middelburg. En  toch vertrok ik naar Brussel. Omwille van al die fijne elementen van een grootstad: warme mensen uit alle vier de windstreken, prachtig erfgoed, heerlijke parken, boeiende culturele activiteiten en expo’s. Maar ik vertrok ook voor een andere reden. Er waren in Brussel een aantal dingen die mijns inziens beter konden. Véél beter.

En dan zijn er twee opties: ofwel ga je aan de kant staan en doe je mee aan de klaagzang, ofwel ga je helpen waar je kan. Mijn ouders hadden dat sociaal engagement met de paplepel mee gegeven. Als er iets georganiseerd werd in Maldegem en omstreken, wilden ze altijd hun schouders er onder zetten. De kracht van mensen samen: dat werkt van dorp tot grootstad. En toen dezelfde oudere man met de eeuwige glimlach me vroeg om op zijn kabinet te gaan werken, was ik erg trots dat ik mijn steentje kon bijdragen. Jos Chabert leerde me bijzonder veel over Brussel, haar gemeenschappen, maar ook haar structuur, haar politiek, haar ordonnanties en technische kantjes.

Brussel is een stad van vele minderheden. En een stad met meer dan 104 talen en gemeenschappen, moet een sterk sociaal weefsel hebben. En daar voor moeten we elkaar regelmatig in de ogen kijken. Ik was er op gebrand om me voor dat weefsel in te zetten en het samenleven tussen culturen en gemeenschappen te promoten, in plaats van ze tegen elkaar op te zetten.

Daarna ging het snel. In 2006 werd ik verkozen als gemeenteraadslid in Elsene, in 2009 werd ik volksvertegenwoordiger in het Brussels parlement en in 2012 stond ik voor de  gemeenteraadsverkiezingen op de Brusselse lijst en werd ik als enige CD&V‘er op de cdH-lijst verkozen. In 2014 schreef ik het boek Tien geboden voor Brussel. Korte tijd daarna mocht ik meeschrijven aan een nieuw hoofdstuk in de Brusselse geschiedenis. Ik was opnieuw verkozen en ik kreeg de eer om Staatssecretaris te worden in de nieuwe Brusselse regering.

Ik ben nu verantwoordelijk voor Verkeersveiligheid, Informatica en Digitalisering,  Gelijke Kansen,  Dierenwelzijn en Ontwikkelingssamenwerking. In de Vlaamse Gemeenschapscommissie voor Gezondheid, Welzijn, Gezin en Gelijke Kansen. Meer over m’n plannen in die domeinen kunt u lezen in de bovenstaande links. Maar ik ben ook erg benieuwd naar uw mening of suggesties.

Klik hier om uw suggesties of mening aan mij door te geven

Bianca