Parlement

De Pauw & Debaets trekken aan alarmbel m.b.t. opleiding energiedeskundige

2012-02-01T08:38:00Z

Alle openbare gebouwen - waaronder ook scholen - met een oppervlakte van meer dan 1.000 m² moeten tegen eind juni 2012 een energieprestatiecertificaat (EPB) ophangen in de inkomhal. Het opstellen van een zo’n Energie Prestatie- en Binnenklimaat (EPB)-certificaat moet gebeuren door een erkend certificateur. Dat laatste betekent dat die persoon een door Leefmilieu Brussel (BIM) erkende opleiding moet hebben genoten. Nu is het zo dat bepaalde Nederlandstalige scholen in Brussel hun eigen energiedeskundigen in dienst hebben, die hun opleiding genoten hebben in Vlaanderen. Het probleem is echter dat het Brussels Gewest een opleiding tot energiedeskundige, gevolgd in Vlaanderen, niet erkent en vice versa.
Bianca Debaets, CD&V-Volksvertegenwoordiger, bracht de problematiek ter sprake bij Guy Vanhengel, VGC Collegelid bevoegd voor Onderwijs. Als er op korte termijn geen oplossing komt, zullen de scholen moeten terugvallen op de erkende certificateurs van de vrije markt. Hetgeen voor hen een serieuze meerkost betekent: een energieaudit op de privémarkt loopt al snel op tot 500 EUR per school. “Dat kan niet de bedoeling zijn”, aldus Brigitte De Pauw en Bianca Debaets. “Het is ronduit absurd dat scholen die hun eigen energiedeskundigen in dienst hebben niet kunnen terugvallen op de expertise van deze mensen, enkel en alleen omdat ze hun opleiding in een ander gewest hebben gevolgd. Dit is weer echt “op z’n Belgisch”.”
De Pauw en Debaets zien maar één oplossing: een harmonisering over de gewestgrenzen heen in de opleidingen tot EPB-certificateur. “Op zich kan dat ook niet zo moeilijk zijn: de opleidingen in Vlaanderen en Brussel zijn vrij gelijklopend. Wallonië daarentegen hanteert een andere aanpak, dus dat wordt moeilijker”, aldus De Pauw en Debaets. “Maar voor Vlaanderen en Brussel lijkt het eerder een kwestie van goede afspraken en wat goodwill. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat de tijd dringt.” Brigitte De Pauw, CD&V-fractievoorzitter, zal Evelyne Huytebroeck, Brussels minister bevoegd voor Leefmilieu, nog ondervragen over een mogelijke wederzijdse erkenning van de opleiding tot energiedeskundige.

Lees meer op Brussel Nieuws

Wachtlijst voor betaalbare GOMB-woningen groeit verder aan

2011-12-09T12:46:33Z

De wachtlijst voor woningen van de GOMB telt momenteel 13.017 mensen. In 2010 ging het over 11.500 kandidaten die bij de maatschappij een betaalbare woning wilden kopen. De voorbije jaren steeg de belangstelling voor die woningen alleen maar. Op vier jaar tijd werd een verdubbeling opgetekend.

Volgens Brussels Parlementslid Bianca Debaets (CD&V) toont dit aan dat de woningen op de privé-markt voor veel mensen te duur zijn geworden. "De financiële crisis heeft die trend alleen maar versterkt.” Het Brussels parlementslid merkt wel op dat een groot deel kandidaten niet in aanmerking komt, net omdat ze vaak de koop financieel niet aankunnen.

De GOMB is een publiek-private samenwerking die woningen verkoopt die tot dertig procent onder de marktprijs liggen, daardoor zijn ze erg gegeerd. De woningen van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij Brussel (GOMB) worden aan middeninkomens verkocht.
Qua gezinssamenstelling zijn alleenstaanden de grootste groep van kopers (125 kopers in 2010, hetzij 39%). De koppels zonder kinderen en koppels met 1 kind zijn de tweede en derde grootste groep begunstigden.

“Het is de doelstelling van de GOMB de stadsvlucht te keren en gezinnen met een middeninkomen opnieuw aan te trekken naar Brussel”, aldus Bianca Debaets. Van de 2.610 gezinnen die zich in 2010 hebben ingeschreven, woont 18 procent nog niet in het Brussels Gewest. Er is dus wel degelijk interesse om zich in Brussel te vestigen.

Bianca Debaets in de bres voor een evenwichtigere verdeling tussen arbeid en gezin.

2011-11-17T16:03:51Z

Op 17 december 2008 lanceerde Brigitte Grouwels, toenmalig staatssecretaris bevoegd voor Ambtenarenzaken, een interessant proefproject betreffende de invoering van telewerk bij het Ministerie van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest. Het proefproject ving officieel aan op 8 januari 2009 en eindigde na een termijn van zes maanden. Om budgettaire redenen waren slechts 13 personen betrokken, a rato van 1 dag per week. Uit een tussentijdse tevredenheidsenquête bleek alvast dat de bevindingen in het algemeen erg positief zijn: de weekends worden lichter, men kan meer tijd besteden aan het gezin en de personeelsleden kunnen hun activiteiten beter indelen tussen werkverplichtingen en privé-behoeften. De enige negatieve opmerkingen betreffen de noodzakelijke, maar niet altijd gemakkelijk uit te voeren aanpassingen inzake telefonie en (beveiliging van) informatica. De belangrijkste knelpunten zijn dus informatica en veiligheid.

Met het proefproject telewerk wilde het Ministerie van het BHG een nieuwe stap zetten in de flexibilisering van zijn werkprocessen. Telewerk maakt het mogelijk om meer verantwoordelijkheid te geven aan ambtenaren bij de organisatie van het eigen werkproces. Daarnaast wordt telewerk ook gepromoot om een beter evenwicht te bekomen tussen arbeid en gezin. Het evenwicht tussen een gezin en een professionele loopbaan is immers niet vanzelfsprekend. Vele ouders en vooral moeders gaan gebukt onder een permanent gevoel van druk: ’s morgens ervaren zij stress om de kinderen tijdig naar school te brengen en meteen naar het werk door te rijden, terwijl er ’s avonds sprake is van structurele stress omdat de schooltijd reeds om vier uur afloopt maar de aanwezigheid op het werk tot minstens vijf uur is vereist. Telewerk reikt in dit kader m.i. een zeer goede oplossing aan, die aan werknemers toelaat om thuis de eigen arbeidsuren te regelen. De Brusselse administratie moet telewerk dan ook aangrijpen om een gezinsvriendelijke arbeidscultuur uit te bouwen.

Ondertussen is het telewerken snel geëvolueerd en is er sprake van een nieuwe tendens: het “Nieuwe Werken”. In het concept van het “Nieuwe Werken” neemt het idee van tijd-en plaatsonafhankelijk werken een belangrijke plaats in. In dit concept past het telewerk, dat in deze filosofie niet alleen een oplossing is voor de werkgever (o.a. door een langere bereikbaarheid van de medewerker dan bijvoorbeeld in een 9 tot 17u regime), maar ook voor de werknemer, die soepeler kan omspringen met kantooruren.

De uitbreiding van het telewerk in het MBHG werd op 24 april 2011 via de beleidsnota “Voor een toekomstgericht bestuur” goedgekeurd door de Regering. De uitbreiding van het telewerk is één van deze doelstellingen en beoogt om voor 31 december 2011 het wettelijke, regelgevende en organisatorische kader te ontwerpen zodanig dat het, in het eerste halfjaar van 2012, voor 10% of 160 agenten van het MBHG mogelijk wordt om minstens 1 dag in de week te “telewerken”.

“Brussels parlement geeft impuls aan intergenerationeel wonen”

2011-10-18T13:59:00Z

Het Brussels parlement wil intergenerationeel samenwonen aanmoedigen nu het aanbod aan betaalbare woningen in Brussel steeds verder krimpt. Dat blijkt uit een resolutie die op initiatief van volksvertegenwoordiger Bianca Debaets (CD&V), Céline Fremault (Cdh) en de andere meerderheidspartijen vandaag werd goedgekeurd in de Commissie Huisvesting.

Intergenerationeel wonen bestaat erin dat senioren en jongeren samenwonen onder één dak, zodat ze elkaar kunnen helpen zonder daarom hun zelfstandigheid te verliezen. Het ‘samenhuizen’ kan vele vormen aannemen: in de vorm van een kangoeroewoning (met afzonderlijke wooneenheden waarin een senior of een seniorenpaar op autonome wijze samenwoont met een jong gezin), een woning van het type intergenerationeel kot (waar studenten en bejaarden samenleven) of meer gemeenschappelijke woningen.

Bianca Debaets wil intergenerationeel wonen stimuleren omdat het zoveel voordelen heeft: “Het is een oplossing voor jonge gezinnen die op zoek zijn naar betaalbare huisvesting en het haalt senioren uit hun mogelijk isolement. Bovendien ervaren zowel de senioren als de andere generaties het sociaal contact en de huiselijke sfeer als een pluspunt.” De formule is kostenbesparend. Het laat senioren toe om zo lang mogelijk thuis te wonen, in een vertrouwde context, wat velen van hen wensen. Ook op ecologisch vlak is er een positieve return: het gebruik van een gedeelde oppervlakte door een groter aantal inwoners maakt de ecologische voetafdruk immers kleiner.

Niettemin is intergenerationeel wonen nog relatief onbekend. Bianca Debaets pleit er dan ook voor om de woonformule via informatiecampagnes te promoten. Intussen moet de overheid ook de barrières wegwerken waarmee initiatiefnemers worden geconfronteerd. Obstakels zijn er o.a. op financieel en administratief vlak, zoals de huidige stedenbouwkundige verordeningen die aanpassingswerken soms bemoeilijken. Daarnaast lopen personen die intergenerationeel wonen en eigenlijk twee onafhankelijke huishoudens vormen, het risico dat de overheid hen als samenwonenden beschouwt. In dat geval kunnen uitkeringgerechtigde inwoners de hoogte van hun vervangingsinkomen zien dalen.

De resolutie spoort de regering aan om op gewestelijk niveau een label in te voeren. Zo’n label moet het woonconcept definiëren en de voorwaarden vastleggen waaraan intergenerationele projecten moeten voldoen indien ze renovatiepremies willen krijgen. Een label kan ook een kader bieden waarin eigenaars en huurders de wederzijdse rechten en verplichtingen kunnen vastleggen.

Eindelijk schot in renovatiedossier Floréal

2011-10-04T08:54:00Z

Aan de Aartshertogensquare in Watermaal-Bosvoorde staan al jarenlang 67 sociale flats leeg. Eindelijk zou er schot komen in hun verbouwing tot 43 bewoonbare flats, zo blijkt uit een antwoord van Christos Doulkeridis, Staatssecretaris bevoegd voor o.a. Huisvesting, op een interpellatie van Bianca Debaets. Voor deze renovatie wordt eind dit jaar een bouwaanvraag ingediend. Bedoeling is dat de werken van start gaan tijdens het tweede semester van 2012. Hoewel dit positief nieuws is, plaats Bianca Debaets toch vraagtekens bij de vertraging die de werken hebben opgelopen. “Er staan momenteel 38.000 mensen op een wachtlijst voor een sociale woning. Zulke aanslepende renovatietermijnen zijn echt niet meer van deze tijd. Ik hoop dan ook dat de fusie van de 33 bestaande huisvestingsmaatschappen de creatie van het aantal sociale woningen verhoogt en de efficiënte afhandeling van de renovatiedossiers wordt verbeterd”, aldus Debaets.

Lees het parlementaire debat
Bekijk het interview op TV Brussel

Aantal Brusselse Erasmus studenten blijft stijgen

2011-08-16T13:30:43Z

Het aantal studenten verbonden aan een Brusselse hogeschool of universiteit dat tijdens het academiejaar 2009-2010 een Erasmusprogamma volgde nam toe ten opzichte van de vorige academiejaren. Dat blijkt uit cijfers die Brussels parlementslid Bianca Debaets opvroeg bij het VGC Collegelid bevoegd voor Onderwijs, Jean-Luc Vanraes. Zo volgden er in 2009-2010 402 studenten een buitenlandse uitwisseling ten opzichte van 351 in 2007-2008. Ook de totaliteit van de Belgische Erasmusstudenten neemt toe: 3.521 studenten in 2009-2010 tegenover 2.965 in 2007-2008. Spanje (21,61 %) en Frankrijk (20,76 %) zijn de meest populaire landen bij Vlaamse Erasmusstudenten, gevolgd door Nederland (7,75%) en Duitsland (6,58 %)

Anderzijds trekken de Brusselse Nederlandstalige hogescholen en universiteiten op hun beurt ook heel wat buitenlandse studenten aan. In het academiejaar 2009-2010 waren er dat 541. Vooral Spaanse, Poolse en Italiaanse studenten vinden de weg naar Brussel. Zij kiezen daarbij in hoofdzaak voor bedrijfsbeheer (147 studenten), kunst en vormgeving (79 studenten) en architectuur (78 studenten). Gevolgd door de opleidingen talen en filologie en communicatiewetenschappen.
Ook het aantal Brusselse "Erasmus Belgica" studenten neemt toe, al blijft het aantal uitwisselingen gering. Erasmus Belgica, een initiatief gesteund door het Prins Filipfonds, steunt op dezelfde principes als Erasmus, maar mikt op een interne samenwerking tussen de verschillende gemeenschappen in België. Onder meer volgende gastinstellingen verwelkomen sinds 2006-2007 studenten verbonden aan een Brusselse Nederlandstalige hogeschool of universiteit: de ULB, Université de Liege, Université de Mons-Hainaut, UCL en de Haute Ecole Charlemagne. Het aantal steeg van 7 studenten in 2006-2007 naar 18 in 2009-2010.

Bianca Debaets en Paul Delva zeggen blij te zijn met de stijging maar betreuren dat er niet meer studenten gebruik maken van deze uitwisseling. "Door een hogere studentenmobiliteit, ook in eigen land, worden studenten uitstekend voorbereid op de diversiteit in taal en cultuur die zo eigen is aan België." Ze hopen dat de beleidsverantwoordelijken deze mogelijkheid in de toekomst meer promoten.

Antikraak komt moeizaam van de grond

2011-08-01T11:35:22Z

Steeds meer jongeren kiezen ervoor om – via het project Antikraak (ook wel “legaal kraken” genoemd) - te gaan wonen in leegstaande kantoorruimtes of overheidsgebouwen. Het is een heel goedkope manier van wonen, en het biedt de eigenaar het voordeel dat de gebouwen goed onderhouden blijven en hun waarde niet verliezen. Kandidaten die willen intekenen op deze woonformule zijn er genoeg. De vzw Lancelot – de organisatie die in België het project Antikraak aanstuurt – noteerde in oktober 2010 zo’n 2.500 aanvragen in Brussel. Alleen ontbreekt het in Brussel aan eigenaars die hun panden via deze woonvorm ter beschikking willen stellen: momenteel heeft Antikraak in Brussel slechts 5 panden in beheer (70 panden in België). En dat is volgens Brusselse parlementslid Bianca Debaets (CD&V) vreemd, want Brussel is een stad met veel leegstaande woningen en kantoren. Zo gaf het jongste overzicht van het kantorenpark aan dat er liefst 1.230.000 m² kantoorruimte niet in gebruik is.

Tijdens de Commissie Huisvesting van dinsdag 5 juli vroeg Bianca Debaets aan Christos Doulkeridis, Staatssecretaris bevoegd voor Huisvesting, welke initiatieven hij plant om ‘Antikraak’ te stimuleren. Doulkeridis erkent de originaliteit van het project, maar heeft niet de intentie om het project te steunen. Hij vreest er immers voor dat te veel eigenaars deze piste zouden aanwenden om te ontsnappen aan de leegstandstaks.

Debaets heeft begrip voor de standpunten van de minister maar betreurt toch dat de Brusselse overheid bvb. niet meehelpt om de woonvorm bekend te maken. “Natuurlijk moeten eigenaars op hun plichten worden gewezen en moeten we huurders voldoende bescherming bieden binnen het kader van een Antikraak-overeenkomst”, zegt het Brussels parlementslid. “Anderzijds heeft Brussel met enorme leegstand te kampen en zoeken vele jongeren een originele en betaalbare woonformule, bvb. in combinatie met een kunstenaarsatelier. Legaal kraken zou hierop een antwoord kunnen bieden: op geen enkele manier kan je zo goedkoop wonen en krijg je voor die prijs ook nog eens zoveel vierkante meter ter beschikking.”

Brusselse zorgopleidingen zitten in de lift

2011-06-30T11:35:00Z

Het aantal studenten dat kiest voor een opleiding verpleegkunde of verzorging aan een Nederlandstalige onderwijsinstelling in Brussel kende de afgelopen jaren een significante stijging. Dit blijkt uit cijfers die Bianca Debaets, Brussels volksvertegenwoordiger (CD&V) opvroeg bij Jean-Luc Vanraes, VGC-Collegelid bevoegd voor o.a. Onderwijs en Vorming.
In de Brusselse opleidingen verpleegkunde (professionele bachelor) steeg de instroom sinds 2006-2007 met bijna 30%, tot 366 studenten afgelopen schooljaar. Ook de TSO- en BSO-opleidingen personenzorg zagen de inschrijvingen stijgen tot 644 leerlingen (schooljaar 2009-2010), d.i. 105 leerlingen meer dan in het schooljaar 2005-2006.
Bianca Debaets en Paul Delva zijn verheugd over deze tendens. “De stijging komt er op een ogenblik dat zorgberoepen, zeker in Brussel, maar moeilijk ingevuld geraken. Zo zijn er binnen de Irisziekenhuizen ongeveer 200 openstaande vacatures voor verpleegkundigen. De jobzekerheid die deze knelpuntrichtingen bieden, lijkt één van de elementen die jongeren over de brug halen.”
Opvallend is dat een steeds groter aandeel van de leerlingenpopulatie in de Brusselse opleidingen in Brussel zelf gedomicilieerd is. Verpleegkundigen en verzorgenden die in Brussel wonen, kunnen wellicht sneller voeling opbouwen met de grootstedelijke maatschappelijke realiteit; bovendien is de kans groter dat ze ook op termijn in Brussel blijven werken. In het schooljaar 2009-2010 kwamen 66% van de leerlingen verzorging uit één van de 19 Brusselse gemeenten, terwijl dit in 2005-2006 nog maar 54% was.

Hoe architectuur Brussel kan redden.

2011-06-24T12:54:19Z

“Brussel is geen stad” zegt Vlaams bouwmeester en Brusselaar Peter Swinnen in zijn opiniebijdrage van 20 juni. Ik kan hem alleen maar gelijk geven. Brussel is een optelsom van 19 bestuurlijke eilanden met te weinig uitstraling, te weinig ambitie. Tyler Brûlé, hoofdredacteur van Monocle en columnist bij de Financial Times zei ooit, na zijn aankomst in het Zuidstation, dat hij niet begreep hoe de hoofdstad van Europa zoveel middelmatigheid toeliet.

Omliggende steden hebben wel gedurfde keuzes gemaakt, ook op het vlak van ruimtelijke ordening. Daarbij niet zelden geholpen door toparchitecten. Denken we maar aan Calatrava in Valencia, Rijsel met Rem Koolhaas, of recenter, de stadsontwikkeling in Hamburg. Anderen hebben zelfs begrepen dat architectuur hun stad een nooit eerder geziene dynamiek kon geven. Tot de jaren ’90 was Bilbao een grijze, vervuilde stad met een zieltogende industrie en verlaten scheepsdokken. Eén project bracht daar verandering in: het Guggenheim van Frank Gehry. Terwijl de stad banen nodig had (met 25% werkloosheid) besliste men een museum te bouwen. Het werd een succesverhaal, met meer dan een miljoen bezoekers per jaar. Architectuur vormde een keerpunt in de stad. Het Guggenheim was het vlaggenschip van de revitalisatie van de stad.

De uitdagingen in Brussel zijn groot. De stad zit met een torenhoge (jeugd)werkloosheid, de begroting gaat diep in het rood en sommige buurten zijn door de struisvogelpolitiek van een aantal burgemeesters non-go zones geworden voor vele stadsbewoners en bezoekers. Moedige keuzes dringen zich op wil Brussel niet wegzinken tot een speler in 2 klasse die met lede ogen aanziet hoe andere binnen- en buitenlandse steden zich voorbereiden op de uitdagingen van de komende decennia.

Willen we Brussel terug in eerste divisie laten meespelen dringen een aantal keuzes zich op. Geef de openbare ruimte terug aan de mensen, maak meer straten en pleinen autovrij, herstel het stedelijk weefsel in achtergestelde buurten, koester de middenklasse en investeer in gedurfde, duurzame architectuur. En vooral, overstijg de navelstaarderij van de 19 gemeenten. In het verleden werden dergelijke keuzes immers maar al te vaak verhinderd door de 19 baronieën die hun particulier belang boven dat van het gewest stelden. Met urbanistische, architecturale en socio-economische chaos tot gevolg.

De grote uitdaging van Brussel bestaat er dus in de (te) vele bestuursniveaus te overstijgen en tot een eenduidige visie te komen bij de verdere vormgeving van onze stad. Inderdaad niet alleen op het vlak van veiligheid. Maar minstens evenzeer inzake ruimtelijke ordening, architectuur en mobiliteit. Zoals het voorbeeld van Bilbao aantoont, betalen goede investeringen zichzelf op korte termijn terug. Het zou de sociale cohesie herstellen, de stadsvlucht tegengaan, de economie en werkgelegenheid aanzwengelen en Brussel de toekomst geven die ze verdient. Die van een bruisende, multiculturele metropool die klaarstaat om haar nationale, Europese en internationale dimensie met de nodige “schwung” in te vullen.
Het gewestelijk plan duurzame ontwikkeling dat de volgende maanden gestalte moet krijgen is een kans, misschien wel de laatste, die we met beide handen moeten grijpen. Daarom deze hartenkreet aan alle beleidsmakers, burgemeesters op kop: bundel de krachten en laat ons samen Brussel uitbouwen tot een echte stad. Een stad van de toekomst.

Brusselse filmindustrie goed voor 10 miljoen Euro en 5.000 tewerkstellingsplaatsen

2011-05-20T13:51:18Z

Steeds meer (Vlaamse) productiehuizen kiezen voor Brussel als filmstad. Denken we maar aan fictiereeksen zoals “De Vijfhoek”, de politieke thriller “Salamander”, De school van Lukaku” en het jongerenprogramma “Looking for Pearl”. Dat de Brusselse filmindustrie ook een aanzienlijke bijdrage levert aan de Brussels economie blijkt uit een antwoord van minister-president Picqué op een vraag van Brussels Volksvertegenwoordiger Bianca Debaets (CD&V). De Brusselse regering investeert via ‘Bruxellimage/ Wallimage’ 1.500.500 € terwijl de Brusselse filmindustrie jaarlijks meer dan 10 miljoen Euro genereert. Wat overeenkomt met een herinvestering van 667, 20 %.

Het hoeft niet gezegd dat dit de werkgelegenheid (in de audiovisuele sector) stimuleert. De Brusselse audio-visuele sector stelt ruim 5.000 mensen tewerk. Maar liefst 63% van de return wordt besteed aan aanwerven van Brussels talent (technici, acteurs, productiepersoneel,…). Op één jaar tijd vloeit dus ruim 6 miljoen € rechtstreeks naar de Brusselse werkgelegenheid.

De samenwerking tussen ‘Bruxellimage’ en ‘Wallimage’, een gemengd fonds dat in 2009 werd opgericht om de filmindustrie te steunen, werpt dus vruchten af. Tot hiertoe werden reeds 29 goedgekeurde projecten gefinancierd, waarvan er al tien zijn uitgekomen in de filmzalen of uitgezonden op tv. Onder hen ook Vlaamse projecten zoals “Rundskop” en “Smoorverliefd” van Hilde Van Mieghem.

Bianca Debaets: “dit zijn stuk voor stuk producties die Brussel op de kaart zetten en een positieve bijdrage leveren aan het imago van onze hoofdstad. Maar we moeten ervoor zorgen dat deze interesse op peil blijft en tevens trachten meer buitenlandse productiehuizen aan te trekken”. De komst van een filmstudio in het Gewest zou daarbij kunnen helpen.” Picqué liet weten een privé-initiatief voor het oprichten van een filmstudio vanuit het Gewest te willen ondersteunen.